U manstiru Đipša, na zapadnoj strani Fruške gore, retko ćete sresti turiste. Oni koji dođu će zato imati prilike da bez žurbe, uz nepretenciozno tumačenje ljubazne kaluđerice, saznaju o istoriji i vrednostima manastira čija je crkva posvećena Sv. Nikoli. Neveliki manastirski kompleks je brižljivo uređen, prijatan prostor za kratak predah u prirodi i po koju priču o sremskim Brankovićima.

Manastir se nalazi   u blizini sela Vizić. Manastirska crkva posvećena je sv. Nikoli. Predanje kaže da je Đipšu sazidao despot Jovan Branković krajem 15. veka.

Prvi pouzdani podaci o ovom manastiru u turskim izvorima potiču iz druge polovine 16. veka. Crkva je najverovatnije sagrađena u 16. veku.

Početkom 18.veka Đipša je zabeležena kao metoh manastira Kuveždina. Stara manastirska crkva krstoobrazne osnove obnovljena je 1744. godine ktitorstvom Petra Jovanovića, žitelja Novog Sada.

1764. godine, ktitorstvom „pustinožitelja“ Mateja, izgrađena je nova priprata sa zvonikim, nad kojom je formirana kapela posvećena Pokrovu sv. Bogorodice. Ikonostas je rezan 1751. godine u Novom Sadu, a slikao ga je 1753.-54. godine živopisac Teodor Stefanović Gologlavac.

Od početka Prvog svetskog rata do 1922. godine manastir je bio napušten. Duže vremena je bio pod upravom manastira Kuveždina.

Proglašen je za samostalan manastir tek 1923. g., kada je Kuveždin postao ženski manastir. Kako je Kuveždin imao veliki broj monahinja (oko 50), to je Đipša 1933. g. vraćena manastiru Kuveždinu, i kao takav i on je postao ženski manastir.

Pred Drugi svetski rat u njemu je živelo pet monahinja. U manastiru se čuvalo jedno četvorojevanđelje pisano krajem 15. ili početkom 16. veka. Za vreme Drugog svetskog rata pod upravom NDH crkva manastira Đipše je sravnjena sa zemljom, manastir je teško oštećen a ikonostas demontiran i odnesen (delimično sačuvan).

Od 1980. godine manastir je naseljen i postepeno se obnavlja. Danas manastir čine crkva Sv. Nikole i spratni konak severno od nje.