Futog je komuna koja administrativno pripada Novom Sadu, ali postoje istorijski periodi kada je njegov privredni, pa i strateški značaj je bio veći od novosadskog. Materijalizovane dokaze nekadašnje moći koji i danas plene lepotom moguće je obići u centru naselja. U starom delu Futoga nalazi se srpska pravoslavna Crkva Svetih Vrača Kozme i Damjana. Izgrađena je 1776. u stilu baroka. Ikonostas crkve je delo jednog od najznačajnijih srpskih slikara 18. i 19. veka, Arsenija Teodorovića. Zidne slike delo su Janka Halkozovića, koji se oslanjao na iskustva vizantijskog i italijanskog renesansnog slikarstva. Hram poseduje i vrednu zbirku ikona novosadskog slikara Pavla Simića, čiji se slikarski izraz dovodi u vezu sa nazarenskim slikarstvom.
Na početku novog dela Futoga izdiže se markantno zdanje rimokatoličke Crkve Presvetog Srca Isusovog, izgrađene na mestu starijeg hrama, posvećenog Presvetom Trojstvu. Novu crkvu je, u pseudogotskom stilu, podigla grofovska porodica Kotek početkom 20. veka. Rimokatolička Crkva Srca Isusovog ima veličanstvene vitraže i moćne orgulje. U Crkvi se, u staklenom sarkofagu, čuva relikvija Sv. Eugena, mučenika iz prvohrišćanskih vremena, čije je telo počivalo u Rimskim katakombama koju je Papa Pio VI 1777. darovao Crkvi Presvetog Trojstva. Pored crkve se nalazi i Župni dvor.
U neposrednoj blizini rimokatoličkog hrama je barokni Dvorac Hadik koji je 1777. izgradio austrijski feldmaršal i predsedavajući bečkog Dvorskog ratnog saveta, grof Andreas Hadik. Početkom 19. veka prelazi u posed grofovske porodice Kotek. Postoji legenda da su gosti Hadikovog dvorca u vreme kada je bio u vlasništvu grofova Kotek neposredno pre Sarajevskog atentata, bili nadvojvoda Franc Ferdinand i njegova supruga Sofija Kotek i da je baš tu Johan Štraus Mlađi komponovao „Na lepom plavom Dunavu”. Danas se u ovom elegantnom zdanju nalazi Poljoprivredna škola.
Obilazak Futoga možete završiti u nekoj od glasovitih čardi i preći skelom preko Dunava, te krenuti u otkrivanje vinskih užitaka u vinarijama Beočina, Čerevića i Banoštora.
Tekst: Gordana Stojaković
