Nije teško zaljubiti se u Novi Sad, pogotovo s početkom jeseni. Grad i dalje dobija puno sunčeve svetlosti, doduše sada zraci padaju pod nešto oštrijim uglom, pa je prošaran mekim, treperavim senkama. Stiče se utisak kao da je tanki sloj četkice umočene u sedefastu farbu prešao preko gradskih fasada, čije boje odjednom postaju izraženije a njihove konture jasnije. Ova promena je jedan od razloga zbog kog lokalci još više uživaju u estetici svog grada – urbani prostori jednostavno postaju još prijatniji, atraktivniji i gostoprimljiviji.
Novo Hopovo osvaja lepotom. Za mnoge istoričare umetnosti manastirski kompleks ima izuzetnu vrednost zbog toga što su njegovi graditelji uspeli da u skladnu celinu ujedine srednjevekovno srpsko graditeljstvo, vlaške, pa čak i islamske uticaje. U manastirskoj crkvi posvećenoj Sv. Nikoli sačuvano je freskoslikarstvo iz dva različita perioda 17. veka. Prema predanju Novo Hopovo je zadužbina mitropolita Maksima (Brankovića) ali zapis iznad ulaza u crkvu govori da su ktitori bili Lacko i Marko Jović iz okoline Budimpešte. Ikonostas koji je radio jedan od najboljih srpskih slikara baroka, Teodor Dimitrijević Kračun oštećen je za vreme Drugog svetskog rata, a savremeni je delo žičkih monahinja.
Predanje kaže da je despot Đorđa Branković, potonji mitropolit Maksim, sagradio Staro Hopovo, a istorijski izvori pokazuju da se manastir prvi put pominje 1546. Na temeljima starijeg hrama izgrađena je novi 1752, a njegov sjaj i bogatstvo reprezentovao je rokoko ikonostas presvučen zlatom. Manastir je oštećen tokom Drugog svetskog rata, a sačuvan je samo jedan deo ikona. Obnovljeni manastirski kompleks koji danas prima posetioce sačuvao je skladnu uklopljnost u prirodni ambijent. Od Novog Hopova udaljen je oko 2 km.
Autor: Gordana Stojaković
