Najlepši deo Knjaževca je njegovo gradsko jezgro, „Stara čaršija". Šarene fasade trgovačkih i zanatlijskih radnji, mehana i letnjih bašti, ogledaju se u bistrim vodama Svrljiškog Timoka, uklopljene u moderne životne tokove i zaštićene kao kulturno-istorijsko nasleđe. Stara knjaževačka čaršija predstavlja celinu koju čine građevinski objekti i prirodna sredina koja ih okružuje.

Kompleks se nalazi na desnoj obali Svrljiškog Timoka, a ambijentalnom sredinom je čine brdsko zaleđe, u čijem podnožju je nastala, i centralni gradski park, na levoj obali reke, Spomen park. Duž današnje komunikacije Keja Dimitrija Tucovića nalaze se objekti koji se prostorno mogu podeliti u dve celine – gornji i donji niz.

Gornji niz je najstariji deo čaršije, koga čine prizemni objekti, sagrađeni u periodu do 1875. godine. Opstali su za vreme srpsko – turskih ratova od 1875. do 1878. godine i velikog požara 1876. godine. U tom periodu je uništen veliki broj objekata. U sklopu donjeg niza ima objekata nastalih i kasnije. Jedinstvo gornjeg i donjeg dela čaršije, narušeno je objektima nastalim pedesetih godina prošlog veka, koji se nalaze na prelazu između ove dve podceline, koji se svojom arhitekturom ne uklapaju u ambijent. Objekti gornjeg niza, bili su sa starijim zanatsko trgovačkim radnjama, dok su objekti donjeg niza u prizemlju imali lokale a na spratu stambeni prostor.

Stariji deo čaršije, sa prizemnim objektima, predstavlja nasleđenu čaršiju, preuzetu od Turaka, koji su razdvajali poslovni od stambenog prostora. Krajem XIX i početkom XX veka nastao je donji niz spratnih objekata Stare čaršije. Prizemlje je oduvek bilo rezervisano za javne sadržaje, a sprat za stanovanje. Od trgovačkih i zanatskih lokala koji su nekada postojali: mešovita roba, krojači, ćurdžije, sarači, opančari, pojedini od ovih zanata, pored novijih (fotografski, ugostiteljski), postoje i danas. To znači da su dobrim delom sačuvani ostaci funkcionalnih sadržaja, značajnih za razvoj privrede i zanatstva u prošlosti Knjaževca.