Kosančićev venac predstavlja područje najstarijeg kompaktnog srpskog naselja u varoši Beogradu sa sačuvanim starim rasterom spontano nastalih ulica, starim uličnim zastorom, drvoredima i ambijentom sa velikim brojem starih kuća i javnih građevina koje dokumentuju istorijski razvoj ovog dela Beograda od prve polovine XVIII veka, kada je izvršena rekonstrukcija nasleđenog kasnosrednjovekovnog naselja, do današnjih dana.
U okvire Kosančićevog venca spadaju istorijska mesta sa nalazima naselja i nekropole rimskog Singidunuma, kao prva predgrađa izvan nekadašnjih okvira grada. Na Kosančićevom vencu sačuvani su vredni primerci tradicionalne balkanske arhitekture: Konak kneginje Ljubice, Kafana „?", stambene zgrade koje predstavljaju prelazne tipove od tradicionalne ka evropskoj arhitekturi – Fruškogorska 10, Kosančićev venac 18, objekti gradske arhitekture evropskih stilova XIX veka – Saborna crkva, Kosančićev venac 7 - 15, Kuća Dimitrija Krsmanovića, Kneza Sime Markovića 2, značajne građevine XX veka – Osnovna škola kod Saborne crkve, Kuća Branislava Kojića, Zadarska 6, zgrada Patrijaršije, Kralja Petra 5. Ove, kao i druge zgrade, čine materijalna svedočanstva istorijskog razvoja Kosančićevog venca kao upravnog, crkvenog i kulturnog centra, kao i stambenog središta.
Za Kosančićev venac često se kaže da je beogradski Monmartr. Po mnogo čemu on to i jeste, ali je i mnogo više od toga. Iako toliko značajan, ovaj prostor nije detaljno urbanistički regulisan već gotovo pet decenija, a jedan od razloga je bila i neudomica oko toga šta bi trebalo učiniti sa ostacima Narodne biblioteke koja je nastradala u šestoaprilskom bombardovanju 1941. godine. Đumrukana (carinarnica) stradala je u savezničkom bombardovanju 1944. godine, ona predstavlja jednu od prvih institucija srpske države tek oslobođene od Turaka, koja je imala značajnu ulogu u privrednoj i društvenoj obnovi Srbije. U njoj je odigrana i prva pozorišna predstava
