Selo Gornja Kravarica naziv je dobilo po rečnom toku Kravaričke reke koja izvire u gornjim Rtima. Ušuškano između brdsko-planinskih venaca Golubca, Krstaca i Drače ovo selo rasuto je po blagim stranama i kosama, koje se od rečne doline uzdižu ka severu do Baralića, Ilića brda i Ošljevca.
Prvi pomen Kravarice datira iz 1525. godine kada je pripadala Užičkoj nahiji. Najstarije porodice – Stanojevići, Danilovići, Radičevići i Bogićevići su na ovom prostoru od davnina i nepoznatog su porekla.
Tragovi prošlosti oslikavaju i starost Gornje Kravarice. Rimski bunar na Golubcu ukazuje na naseljenost ove teritorije Rimljanima (II – IV veka). Pored njega uočeni su i ostaci turskog puta koji je išao od Gornje Kravarice preko Rtiju do Kaone.
Posle Boja u Rtarima (1815) i prethodnog na Ljubiću, hvatajući se šuma i potoka Turci su bežali sa svojim porodicama preko Kravarice ka Moravici i dalje prema Užicu. Srbi su ih gonili i redom sekli štedeći njihovu nejač. Poznata je izjava Kneza Miloša koji je tada izjavio:“ Tu ja moja dva topa povratim i njihove robove uhvatim, a naše koje su sa sobom poveli povratim…“
Meštani Gornje Kravarice bave se stočarstvom i zemljoradnjom, a poslednjih godina i intenzivno pčelarstvom. Nekoliko domaćinstava poseduje i oko stotinu društava (košnica).
Porodica Radičević je na svom posedu 2005. godine izgradila etno- domaćinstvo „Vajati“ pružajući kroz infrastrukturu i sadržaje, vrhunske uslove za istinski odmor na selu. Osim smeštajnih kapaciteta porodica Radičević poseduje i pogone za preradu mleka i proizvodnju domaćih voćnih sokova.
